کلمه حرکت ساده ترین و رسا ترین تعریف می تواند بر کوهنوردی باشد، و توقف در این ورزش زمانی میسر می شود که دیگر قدمگاهی تازه در جلو چشمانمان گسترده نباشد، و آن اوج ارتفاع یعنی قله می باشد. درمیان ورزشها ،از ورزش کوهنوردی به عنوان تنها ورزشی یاد کرد که مسیر حرکتش به دلیل مطرح شدن مرگ و زندگی متفاوت بوده ،و برای شروع این ورزش به صورت مداوم و حرفهای باید با زمینه های فکری باز و عمیق وارد شد و در کناره این مسایل باید یک گزران زندگی فراتر از زندگی روزمره را رقم زد،و ورزشی که در آن نه خبری از مدال و شهرت و ... است و نه ... فقط آنچه هست نوعی احساس رضایت از گذر زمان می تواند باشد آنگاه که قدم بر بلندای کوه می گذاری، فقط یک لحظه است که می توانی بر بودن خود شک نبری و همان لحظه احساس غیر قابل توصیف در خود حس کنی ، که این فقط مختص کوه بوده که بدون هیچ چشم داشتی بر تو ارزانی میدارد، تنها مکتب انسان سازی که در آن اثری از هیچ استاد و معلمی نیست، سینه کوهای آرام منظره ای است که هر گوشه و کنارش پیامی ارزشمند برای گفتن دارد.

عظمت کوه، گویای گفتنی ها و ناگفته های است که هیچ مبلغی قادر به شناساندن آنها نخواهد بود و همچنین رهنوردان این راه نیز با نیرویی قدم به این راه می نهند که هیچ کلام و نوشتهای مشوق یا مانع این راه نمی تواند باشد . اکنون آبادی کوچک اماکن ما، نظاره گر مردان و زنانی ( لیلا اسفند یاری و عظیم قیچی ساز ) است که این ورزش را در سطح جهانی به پیش می برند و بسان طفلی معصوم در مقام مادری دلسوز از جان و مال دریغ نکرده و فقط در اندیشه پروراندن آن و محفوظ نگه داشتن از هر چیزی که مانع رشدش شود می باشد و حتی نظاره گر هیچ تمنایی در نگاهشان نمی توان بود