آداب و اخلاق کوهنوردی

1 – در کوه هرگز کسی برتری و الویتی در شان و مقام نسبت به دیگران ندارد و تنها میزان برخورداری از اخلاق و منش والای کوهنوردی است که افراد را ممتاز و قابل تقدیر می سازد.

2 – در کوهنوردی در همه احوال و شرایط مقدم ترین کارها یاری رساندن به کسانی است که از شما تقاضای کمک کرده اند.

3 –صعود به قله و فتح بلندیها تنها یکی از اهداف کوهنوردی است و همه آن نیست ، مبادا که در این راه دچار لغزش و اشتباه شوید و سایر اهداف ارزنده کوهنوردی را به فراموشی بسپاریم.

4 – بسیارند کوهنوردانی که صعودهای بزرگ را به خاطر کمک به دیگران و نجات سایر کوهنوردان رها کرده اند و سرافراز از آزمایش دشوار بیرون آمده اند، توجه به این مسائل نشان درک عمیق و بنیادی از ورزش والای کوهنوردی است.

5 – جو غالب برورزش کوهنوردی به گونه ای است که حتی افراد بی تفاوت و منزوی نیز پس از مدتی گرایشهای خاصی چون مشارکت ، حضور فعال در جمع ، مسولیت پزیری ، از خود گذشتگی و عشق به زیبائهای پیدا می کنند و این ویژگیهای رفتاری، تنها یکی از مجزات کوهنوردی است.

6 – بحث اخلاق در کوهنوردی مقوله ای تفکیک ناپذیر از این ورزش است و برماست که به دقت لازم اصول اخلاقی آن را فرا گرفته در تمامی شئون فعالیتمان از آن بهره ببریم و آنها را به کار بندیم.

7 – گروهی متقد هستند که در کوه خداوند را بهتر درک کرده اند ، این نظریه شاید به دلیل درک نقاط ضعف و آسیب پزیری زیاد انسان و مقایسه پیکر فانی و ضعیف ما در برابر عظمت و ستبری کوها است که زمینه ساز نگرش نو به ماهیت بشری است.

8 – کوهستان مکانی مقدس است و پیامبران الهی در کوه مبعوث شوداند ودارای ویژگی ویژه ای هستند، حفظ این تقدس و حراست از این جایگاه عظیم روحانی وظیفه همه کوهنوردان در تمام دنیا است.

9 – از بیترین انگیزه های کوهنوردان بهره گیری از سکوت و آرامش بی نظیر کوه است انسان در کوه راه عبور از تلاطم درون و چیره شدن بر ناآرامیهای روحی و جسمی را پیدا می کند. این فرصت را مغتنم شمرده به بهانه آزادی عمل خود با ایجاد سر و صدا آرامش و حقوق دیگران را تضعیع نکنیم.

10 – رقبای ما در کوهنوردی ، احساس یاس و نومیدی،غرور و تکبر،ناتوانی روحی و جسمی ،حسادت و دو دلی و بسیاری صفات منفی دیگری است که ،آدمی را احاطه کرده اند.کوهنود واقعی بازیر پا نهادن تمامی این تمایلات در واقع چنین رقیبانی را از میدان به در می کند.

11 – برترین کوهنوردان بدون شک همانهایی هستند که به درجات بالایی از استواری ، گذشت و توان ایثار دست یافته اند و موفقیعت خود را جدای از موفقیت و سلامت دیگران نمی دانند

12 – کوهنوردی ورزشی است که در بسیاری لحظات باید با سختی ها و نلایمات مواجه شد و آنها را تحمل نمود ولی این موضوع نباید مانع انجام اقدامات منطقی شما شود و یا در اثر بی مبالاتی به شرایطی برسد که دیگر امکان جبران نباشد.

13 – بزرگترین و خطرناکترین دشمن یک کوهنورد غرور و تکبر است.

14 – احترام وبزرگداشت پیشکسوتان در تمامی رشته های ورزشی از جمله کوهنوردی از اصول مسلم اخلاقی است و تمامی کوهنوردان ملزم به رعایت آن هستند.

15 – در کوهنوردی به سبب شکل و نوع خاص ورزش آن در سختیها به دفعات در بوته آزمایش قرار می گیریم و ناخواسته محک خواهیم خورد پس با تقویت خصائل انسانی و والا سعی کنیم در این گذر پیروز و سرافراز باشیم.

16 – کوهنورد واقعی کوه را میدان مسابقه نمی داند و با او به ستیز بر نمی خیزد بلکه آن را چون دوستی بی نهایت مهربان می بیند که سفره نعمات خودرا بی دریغ در برابر همه انسانها گشوده است .

17 – در صورت حضور افراد مسن در بین گروه ضمن قائل شدن احترام به آنها همواره آنها را تحت حمایت خود قرار دهیم .

18 – فرهنگ حاکم برکوه وکوهنوردی فرهنگ فداکاری و از خود گذشتگی است و اولویت دادن به نجات و یاری دیگران در سختی ها، وباید این اندیشه را در خود تقویت کنیم

19 – آنگاه که بر فراز قلهای می ایستید غرور ضعف را از درون خود دور کنید و از خداوند همه کوههای عالم که رخصت نیل به چنین لحظه ای را به شما ارزانی داشته سپاسگزار باشیم

20 – تلاش کنید به درجه ای از پالایش درونی و روانی برسید که توان انتقاد صریح و منصفانه از خود را داشته باشیم و در مقام پاسخگویی نیز به همان اندازه صریح و شجاع.

21 – اگر به جای نوشیدن یک جرعه آب طبق قراره گروهی که با کمبود آب مواجه است دو جرعه یا بیشتر نوشیدی مطمئن باشید که تا رسیدن به نقطه کمال و قرار گرفتن در زمره کوهنوردان واقعی فاصله زیادی دارید و در این مسیر تلاش و زمان بسیار نیازمند است .

22 – هنر واقعی یک کوهنورد آن است که با کمترین بها ( صرف انرژی، وقت، قبول خطرات و ...) با بهر گیری از تجارب واطلاعات دیگران روز به روز بر اطلاعات و تجربیات خود بیافزائم و مسیر پیشرفت را طی کنیم.

23 – یک کوهنورد در همه حال به اساسنامه و مرام گروهی که در آن عضویت دارد باید وفادار باشد رعایت این اصول متضمن رشد ما و گروه ما خواهد بود

24 – بعد از اتمام برنامه و رسیدن به منزل تمام اعمال خود را مرور کنیم و بدون تعارف به تجزیه و تحلیل خود بپردازیم و نقاط قوت و ضعف خود را بسنجیم این عمل بعد از مدتی ما را کوهنورد کامل تری و مصمم تر در نیل به اهداف خواهد ساخت

25 – سکوت و آرامش شب کوه و پناهگاه را با صحبت و فریاد بر هم نزنیم شاید در نزدیکی شما کوهنوردان دیگری نیز باشند که به امید صعود روز بعد ، زود هنگام به خواب رفته باشند .

26 – اگر احساس می کنید برای صعودی آمادگی لازم را ندارید منصفانه انصراف دهید این عمل نشان دهنده درک شما از کار گروهی است .

28 – یک کوهنورد خود را بر دیگران ارجع نمی داند و انچه را که برای خود قائل نیست به دیگران نیز نسبت نمی دهد ، انتظارات منطقی و منصفانه از دیگران نشان دهنده بینش و درک عمیق ما از زندگی جمعی در کوه است.

29 – هنگام صعود و اجرای برنامه زمان مناسبی برای بحث و جدالهای بی مورد و محاکمه افراد و غیبت کردن نیست

30 – خوشبختانه بازی جوانمردانه (fair pley ) به تدریج در میادین ورزشی جایگاهی پیدا کرده در کوهنوردی هم مانند ورزشهای پهلوانی و به قدمت تاریخ کوهنوردی جوانمردای به عنوان عنصری تفکیک ناپزیر در میدان فکر و عرصه عمل به ما هدیه کرده است که از نقاط قوت این ورزش است